Kabe,Gökte uzayıp gitmiş…
İlk umre tavafımı yaptım.Altınoluğun altında oturuyorum.Kabe-i Muazzama’ya bakarken hatırımdan,gönlümden şu geçti: “Yarabbi, ben sanırdımki, Kabe-i Muazzama’nın civarında, Kabeden yüksek ev bulunmaz…”
O günlerde civarda dört beş katlı evler bulunuyordu.Yalnız zihnimden geçiyor,dilimle bir şey söylemiş değilim…
Rükn-i yemani tarafından,altınoluğun altına doğru bi zat geldi.İhramlı,saçlı,esmer,son derece mebih,heybetli.
Selam verdi
“İrfa re’sek ve’n-zur fevkek (başını kaldır,yukarı bak) dedi
Başımı kaldırdım Kabe’ye baktım..baktımki Kabe gidiyor…semaya doğru yükselip gidiyor,sonu görünmüyor…
Bunu gözümle gördüm,yeğenim dedi;kendimden geçtim derler ya;bunu duyarız,menkıbelerde okuruz ya…Allahım bunu bana gösterdi.Ben gözümle gördüm.Kendimden geçmişim,kendimi kaybetmişim…
Bir taraftanda
“Allahım bu bir sui edebdir.Fakat dilimden çıkmadı.Gönlüme geldi,kalbime hutur etti.Allahım beni gazabına uğratma,beni yerlere çarpma” diye yalvarıp yakardığımın farkındayım.
Kendime geldim dedimki;
“Beni uyandıran,bu ikazda bulunan zatın bir elini öpeyim,duasını alayım…”
…..
Ali Ulvi Kurucu Hatıralar
